ΚΕΡΑΜΟΠΛΑΣΤΙΚΕΣ ΦΟΡΜΕΣ

Παράλληλα με τη σταθερή και αδιάλειπτη δουλειά πάνω στο κεραμικό αντικείμενο, σημαντική θέση στην καλλιτεχνική παραγωγή της Ελένης Βερναδάκη κατέχουν και οι κεραμοπλαστικές φόρμες, έργα που υπερβαίνουν τον κεραμικό κανόνα του αντικειμένου-σκεύους, τόσο μορφοπλαστικά όσο και λειτουργικά, αφού δεν προορίζονται να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες πρακτικές ανάγκες.

Στην περίπτωση της Βερναδάκη, με τη δουλειά της σε αυτόνομες πλαστικές φόρμες από πηλό δεν έρχεται να ακυρώσει τις διαδικασίες της κεραμικής. Χρησιμοποιώντας την ίδια την κεραμική συνθήκη, επιχειρεί να μεταβάλει ή και να ανατρέψει, κυριολεκτικά και εννοιολογικά, αυτό που συνήθως αντιλαμβανόμαστε ως κεραμική τέχνη. Έτσι, η διάκριση ανάμεσα σε κεραμικά αντικείμενα και κεραμοπλαστικές φόρμες εξυπηρετεί την οργάνωση της παρουσίασης του έργου της και σε καμία περίπτωση δεν συνιστά αξιολογικού χαρακτήρα διάκριση σε εφαρμοσμένη δημιουργία και «καλές» τέχνες. Η κεραμική της τέχνη, άλλωστε, λειτουργεί και επιτελείται στο ρευστό πεδίο ανάμεσα στις συμβατικές κατηγοριοποιήσεις των τεχνών. Τόσο τα έργα που μπορούν να περιγραφούν ως μη χρηστικά όσο και τα κεραμικά αντικείμενα που μπορούν να εξυπηρετήσουν χρηστικές ανάγκες, τα αντιλαμβάνεται η Βερναδάκη ως φόρμες. Βασικό ενοποιητικό στοιχείο τους είναι η έρευνα πάνω στις προτάσεις που μπορεί να δώσει ο καλλιτέχνης κεραμίστας στο ζήτημα της διαμόρφωσης της κεραμικής φόρμας, προτάσεις που αφορούν τόσο σε ζητήματα του υλικού και τεχνικών όσο και σε μορφοπλαστικά ζητήματα και στις εννοιολογικές τους προεκτάσεις.

Με τις «Δέκα Φόρμες», τις φόρμες που παρουσίασε το 1979 στην παρισινή γκαλερί «Facchetti», τα «Πανιά» και τις «Δαντέλες» αλλά και τα «Καμένα Δέντρα», τις ανθρωπόμορφες και τις ζωόμορφες φιγούρες η Βερναδάκη προεκτείνει δεξιοτεχνικά τα όρια της κεραμικής τέχνης, καταθέτοντας ξεχωριστές προτάσεις μορφικής και εννοιολογικής διεύρυνσής της.

Είτε πρόκειται για κεραμικά αντικείμενα είτε για κεραμοπλαστικές φόρμες, το σύνολο της κεραμικής πράξης που κατέθεσε η Ελένη Βερναδάκη αρθρώνεται πάνω στο ίδιο πλέγμα: στη βαθιά γνώση των όρων που θέτει η ίδια η πρώτη ύλη και η τεχνική επεξεργασία της αλλά και στη διαρκή προσπάθεια υπέρβασής τους, καθώς και στη συνειδητή άποψη πως τόσο το αντικείμενο που λειτουργεί σε χρηστικό επίπεδο όσο και η μη χρηστική κεραμική φόρμα συνιστούν, εξίσου, πεδία μορφοπλαστικής έρευνας, πεδία καλλιτεχνικού πειραματισμού που δεν θα πρέπει να υπακούουν σε εύκολες και γνωστές λύσεις.